Getuigenis Tjaco
Getuigenis Tjaco
Ik ben Tjaco en ik ben 24 jaar.
Ik wil graag met jullie delen hoe ik Jezus Christus heb leren kennen. Ik ben met het de Bijbel opgegroeid en wist altijd dat God bestond. Er werd vroeg geconstateerd dat ik ADHD had, wat mij veel blokkades op mijn pad heeft bezorgd. Ook leefde ik volledig mijn eigen leven en deed letterlijk alles wat God verboden had. Ik had verkeerde vrienden, begon te stelen, belande in immoraliteit.
Ik begon mijn ouders uit te schelden werd onhandelbaar en uiteindelijk werd ik uit huis gezet. Na verloop van tijd merkte ik dat ik gewoon erg verkeerd bezig was en terug moest komen tot God en mijn ouders. Ik kwam “tot bekering”. Maar ik was alleen bereid naar de Hemel te gaan, maar niet naar God te luisteren. Ik wilde het op mijn manier. Niet lang daarna begon ik boos te worden op God door bepaalde situaties en ik wilde liever van “het leven” genieten en wat de wereld me te bieden had. Ik keerde mijn rug tot God en ging wederom mij eigen weg. Ik kreeg de kans te werken in Bolivia, Zuid Amerika waar een groot deel van het land uit amazone regenwoud bestaat. Het avontuur lokte en ik had een passie voor reizen en regenwoud. Ik kreeg daar de mogelijkheid als model aan de slag te gaan waar ik behoorlijk mee kon verdienen voor Boliviaanse standaarden, ik kon veel reizen.
Ik genoot van de mogelijkheden die het modellenwerk mij boden. Om mijn studie af te maken ging ik terug naar Nederland om daarna weer naar Bolivia te keren. Ik maakte mijn studie af, begon steeds meer te genieten van mijn vrijheid als jonge man, maar de drang om te weten wat het doel van het leven was, dwong mij me tot God te keren, maar opnieuw met dezelfde houding als voorheen. De combinatie van het feit dat mijn vader ernstig ziek werd, ik me niet kon aanpassen aan Nederland en de drang terug te gaan, de vrijheid willen hebben en de enorme onrust die in mij zat (die ik vertaalde naar symptomen van ADHD) maakte dat ik veel begon te drinken en ik het zat was van het hele gedoe met God. Ik haatte God, ik schold Hem uit en zei dat Hij uit mijn leven moest blijven. En toen gebeurde gewoon met mij, dat wat de Bijbel zegt, dat als je weet wat God van je wil, dat Hij bestaat en bewust je rug toekeert, je over gegeven wordt aan verwerpelijk denken. Uiteindelijk merkte ik dat ik niet eens meer in God geloofde, ik vond mijn opvoeding uiteraard niet genoeg bewijs voor Zijn bestaan.
Ik wist niet hoe ik er echt achter kon komen. Ik begon steeds meer immorele relaties te hebben, drugs te gebruiken en begon steeds meer te drinken. Ik zei dat ik nooit zou gaan trouwen. Als ook maar iemand over God begon, werd ik agressief, ik had een hekel aan christenen en was al jaren niet meer naar de kerk geweest. Uiteindelijk kwam daar de kans eindelijk weer terug te gaan naar Bolivia, ik ging op reis met de bedoeling niet meer naar Nederland terug te keren en mij geluk daar te zoeken.
Ik hield mijn oude baan aan, ging er alleen vandoor op de dag dat mijn vader opgenomen werd in het ziekenhuis: niets hield mij tegen. Het ging mij voor de wind, veel geld, veel vrienden, veel reizen, veel feesten. Af en toe wat cocaïne, nieuwe feestjes en nieuwe mensen en steeds roekelozer. Maar ook in het modellenwerk, de amazone en de feestjes konden mijn leegte niet vullen. Ik kreeg geen voldaan gevoel meer van al die dingen, het vervulde mij niet. Omdat het slechter ging met mijn vader besloot ik eens gevoel te tonen door terug te gaan.
Ik ging in Breda wonen en merkte op dat mijn drinkgedrag geen gedrag meer was, maar dat het een verslaving was geworden. De drugs had ik inmiddels losgelaten. Ik werd erg ontevreden in Nederland te zijn, niet vervuld te raken van de drank, vrouwen en uiterlijkheden. Ik had veel vragen over het leven, ik had eens een A4 vol met vragen geschreven of God nou zou bestaan. En dat als ik Jezus volg, het misschien wel achteraf Allah zou zijn en dat als ik Allah volg dat het dan Buddha had kunnen zijn, wat dan de waarheid is en dat de Bijbel ook maar een boek is etc etc.
Ik wilde niet zomaar iets gaan geloven en ernaar gaan leven als ik het niet zeker wist. Meer dan honderd vragen. Ik besloot dat ik er niet achter kon komen en ik het wel zou zien als ik dood ging. Uiteindelijk gingen mijn ouders een keer in Breda naar de kerk zodat ik ook eens mee zou gaan. Ik besloot ja te zeggen en van het gezeur af te zijn. Ik kwam niet….. maar ze hadden mijn nummer gegeven aan iemand uit de kerk. Ik was heel boos daarover, maar toen ik gebeld werd door hem zei ik toch ja op een uitnodiging. Op het moment dat ik in de kerk zat, tijdens de preek, raakte God mijn hart aan. Al die vragen die ik had opgeschreven, in 1 ogenblik wist ik ineens ALLE antwoorden op die vragen: vragen over hoe de Bijbel in elkaar zit, waarom Jezus alleen mij vrij kon maken van zonde en vele andere. Ik wist dat dat menselijk gezien onmogelijk was. Ik begreep opeens dat IK het probleem was, ik had God niet willen kennen in plaats van dat ik het niet begreep. Ik overtrad mijn geweten zo vaak dat ik hem niet eens meer hoorde. Ik wist wat goed en kwaad was en ik deed toch telkens hetgeen kwaad was zoals iedereen. Ik was schuldig en daar staat een straf op.
God liet mij zien dat als ik die straf zou betalen ik voor eeuwig verloren zou gaan door mijn eigen schuld. Maar dat Jezus voor mij die straf had betaald in mijn plaats. En niet Allah, Buddha of Krishna, maar alleen Jezus Christus aan het kruis was gestorven en hij alleen die prijs had weggenomen. Ik geloofde ineens in God. Ik was geschokt, maar besloot te doen wat ik moest doen. Ik nam Jezus aan als Redder en Verlosser, vroeg vergeving voor mijn zonden en besloot Hem deze keer te volgen ik welke omstandigheid dan ook. Hij heeft Zich bewezen realiteit te zijn, voor mij te zorgen. Ik ben bevrijd van ADHD, ik ben getrouwd met een prachtige vrouw, heb rust en vrede en een zekerheid dat ik op weg ben naar de Hemel. De ware vervulling heeft Hij me gegeven en ik hoef niet meer verder te zoeken op zoek naar nieuwe vervulling, die geeft God me elke dag.